در یک شبکه اجتماعی آنلاین که بیشتر مخاطبهایم دوستان غیر فارسی زبان هستند با اشتراک گذاشتن یک ویدئو -که به گزارشهای رسانههای بین المللی از حلب تردید وارد میکند- از رفقای سوری پرسیدم که واقعا چه اتفاقی در حلب رخ داده است. ( + و + و + ) یک دوست سوری پیغام زیر را برایم فرستاده است.. این هم ترجمه تحت الفظیاش:
«من خودم بچه حلب هستم و بیشتر اعضای خانواده و خیلی از دوستام رو تو شرق حلب از دست دادم. بخاطر اینکه گروههای جهادی حالا به هرجایی وصل هستند اجازه نمیدهند که آدمها به سمت غربی بروند. بخاطر اینکه می خوان اونا در اثر بمباران بیمیرند تا از عکس و فیلمهاشون استفاده کنند تا شما همتون براشون گریه کنید. همه الان دیگه می دونن که تو حلب تروریستهای از سرتاسر جهان جمع شدن. چرا الان همه دنیا این واقعیت رو کتمان می کنن؟ همه مردم تو حلب الان خیلی خوشحالند به خاطر اینکه برای اولین روز بعد از چهار سال خونریزی دیگه نه حلب شرقی داریم و نه غربی، نه بمبارانی و اونا میتونن در آرامش بخوابن. خواهشا خواهشا اجازه بدین که اونا در صلح زندگی کنن. بی خیال گرایشهای سیاسی بزاریم زندگیشون رو بکنن. این برای اولین باره که مردم حلب این شانس رو دارن که تو صلح زندگی کنن و از این بابت خیلی خوشحالند. همه دنیا مسئولند در کشته شدن این بچه ها. اونا برایر بچه ها گریه نمی کنند فقط نگران شکستشون هستند و نمی خوان که جنگ تموم بشه.
ببخشید که برای خودت پیغام گذاشتم. ولی ما پنج ساله عادت داریم هر روز گریه کنیم برای بچه هامون در حالی که کسی صدامون رو نمیشنوه. اما حالا که اونا شانس این رو دارن که در صلح زندگی کنند همه دنیا گریه می کنه.»
ببخشید که برای خودت پیغام گذاشتم. ولی ما پنج ساله عادت داریم هر روز گریه کنیم برای بچه هامون در حالی که کسی صدامون رو نمیشنوه. اما حالا که اونا شانس این رو دارن که در صلح زندگی کنند همه دنیا گریه می کنه.»
هیچ واکنشی نتوانستم نشان بدهم و فقط ازش اجازه خواستم که پیغامش را منتشر کنم.
